blog

De flexwerker

Opinie 75

De flexwerker

Er is weer wat te doen rond arbeidswetgeving. Waren we net een beetje gewend aan (en bekomen van) de Wet Werk en Zekerheid, worden we in 2020 al weer geconfronteerd met de Wet Arbeidsmarkt in Balans. Het doel van dit pakket maatregelen? Nog meer reguleren en de kosten van (tijdelijke) werkeloosheid en verzuim zoveel mogelijk neerleggen bij de werkgevers.


Hugo Bouman
Hugo Bouman is bedrijfsleider bij Plus Van Reijen in Veldhoven.

Dat de overheid er alles aan doet om de kosten voor verzuim en werkloosheid bij de werkgevers neer te leggen, dat snap ik. Voor iedere euro die uit de zak van de werkgever komt, houdt je er als overheid één over voor andere doeleinden. Er wordt steeds weer een mooie, nieuwe verpakking bedacht voor een oude boodschap. Belasting is een beetje een besmet woord, dus verstoppen we de boodschap in sociale premies en transitievergoedingen.

Daarbij vormen de ondernemers van MKB Nederland natuurlijk wel een fijne doelgroep om bij te incasseren. Het zijn van nature geen ‘piepers’, ze zoeken naar oplossingen en ze hebben geen tijd om in groten getale af te reizen naar het Malieveld om daar een dag te protesteren tegen het voorgenomen beleid. Nee, zij hebben een bedrijf te runnen en dragen hun verantwoordelijkheid.

Ik heb vooral moeite met de wens om verder te reguleren en de doelstelling van de overheid om het gedrag van werkgevers en werknemers te willen veranderen naar een zelf bedacht ideaalbeeld. Keer op keer moeten we constateren dat de uitgesproken ambities niet worden waargemaakt. Wetten die zijn bedacht om de arbeidsmarkt flexibeler te maken, leiden ertoe dat werkgevers in een kramp schieten en geen langdurige contracten meer durven of kunnen geven. Wetten bedacht om werknemers baanzekerheid of inkomensgarantie te bieden, leiden tot grote (financiële) zorgen en soms zelfs een faillissement bij met name kleinere werkgevers.

‘Bedrijven in de moderne 24-uurs-(online)- economie hebben steeds meer behoefte aan flexibele arbeid, afgestemd op het werkaanbod’

De gevolgen voor de werknemers in kwestie laten zich raden. Een grote administratieve rompslomp krijgen we op de koop toe. Met de nieuwe Wet Arbeidsmarkt in Balans moet de kloof tussen vast en flexibel werk nu worden gedicht. De overheid doet hier de aanname dat medewerkers met een flexcontract per definitie worden gedupeerd en dat werkgevers altijd het onderste uit de kan willen halen.

Ik zie in de praktijk iets anders gebeuren. De economie verandert, bedrijven veranderen en de wensen van ‘de medewerker’ veranderen ook. Bedrijven in de moderne 24-uurs-(online)- economie hebben steeds meer behoefte aan flexibele arbeid, afgestemd op het werkaanbod. Tegelijkertijd kunnen steeds meer medewerkers prima leven met een flexibeler werkaanbod. Meer werken wanneer je meer wilt verdienen (en soms omdat het moet) en wat rustiger aan wanneer het kan. Niet direct een situatie waar je als overheid bovenop zou moeten inspringen en die om verregaande regulering vraagt volgens mij. Want voor wie doe je dat dan precies?

Wij werken in ons bedrijf met meer dan 100 medewerkers, van wie er circa 70 een ‘flexibel contract’ hebben. Die jongens en meiden werken hier omdat ze graag willen werken en wij zetten ze in wanneer we ze goed kunnen gebruiken. En na twee jaar krijgen ze gewoon een vast contract. Dit werkt al vele jaren naar grote wederzijdse tevredenheid. Wij zijn trots op onze flexwerkers en zij zijn trots op hun werk en op ‘hun bedrijf’. Het sleutelwoord dat wij hiervoor gebruiken is AANDACHT. Belangrijker dan welke wetgeving dan ook.

Reageer op dit artikel