artikel

Albert Heijn: koelkasten, kiwi’s en kruidenieren

Formules

Albert Heijn: koelkasten, kiwi’s en kruidenieren

De Nederlandse kruidenierswereld is een kleine wereld. In 1994 interviewden we Albert Heijn bij het 50 jarig bestaan van Foodmagazine, een blad opgericht in de hongerwinter van 1944 in bevrijd gebied om de voedseldistributie een zetje te geven. Dat vond Albert Heijn de moeite waard om te gedenken.

Een dubbelinterview met Dirk van den Broek leek ons op de redactie wel leuk. Het is er nooit van gekomen. Dirk en Albert wilden niet samen op een foto. Het werd een dubbelinterview met Co Hermans. Wrevel tussen twee heren. Twee mannen die hun sporen meer dan verdiend hadden in de levensmiddelen.

 

Uitgerekend die wrevel is wellicht goed geweest in de beginjaren van de zelfbediening in Nederland. Zonder wrijving immers geen glans. De concurrentie was en is hevig, maar stuwde de branche wel omhoog. En het moet gezegd worden, het is indrukwekkend hoe Albert Heijn daarbij het kruidenierslandschap heeft veranderd.

 

Koelkast

We zijn het vergeten, maar dankzij Albert Heijn werd de koelkast toegankelijk voor een breed publiek. Een spaaractie in 1962 bracht een golf van Liebherr-kasten naar ons land. Een belangrijk scharnierpunt in het kruidenierswezen. Koelkast betekent immers vers en vers betekent marge voor de winkels.

 

De Nederlanders zullen het ook niet beseffen, maar ook de kiwi en de rosé, de kaasjes en de wijn, het zijn allemaal producten die door Albert Heijn de Nederlandse huishoudens werden binnengebracht. Die drang naar de bovenkant van de markt, het lekkere toegankelijk maken, dat is een erfenis die Albert Heijn achterlaat, een erfenis die het concern groot heeft gemaakt.

 

Zo’n proces gaat met schokken en stoten. Soms schiet je te ver door naar boven. Begin jaren tachtig werd de prijsafstand te groot en greep Albert Heijn in, met zijn broer Gerrit-Jan. AH ging ‘op de kleintjes letten’. Een tactiek die in het concern blijvend indruk maakte. In 2003 deden de ‘erven AH’, want zo mag de directie zich toch wel noemen, eenzelfde ingreep met het starten van de prijsoorlog waarvan de effecten nu nog nadreunen.

 

Piano

Dat was na een periode waarin Ahold zich soepel door de financiële wereld bewoog onder leiding van Cees van der Hoeven. Tegelijkertijd raakte Ahold het spoor met de klant volkomen bijster. Een piano in een winkel, kookstudio’s onder directeur Ronald van Solt, dat waren stappen te ver weg van de klant die zijn boodschappen wilde doen, en slechts af en toe zichzelf te buiten wil gaan aan echt lekkere dingen.

 

Toen ik Dick Boer interviewde begin jaren 2000 op het hoofdkantoor in Zaandam maakt hij een weids armgebaar. Kijk om je heen, dit is geen hoofdkantoor van een kruidenier, dit is het hoofdkantoor van een verzekeraar. Hij zette meteen dozen met levensmiddelen in de hal. Het kruideniersgevoel moest terug, vond de Vivo-kruidenierszoon uit Zeeuws-Vlaanderen.

 

Dat was helemaal in de geest van Albert Heijn. Boer herontdekte voor het hoofdkantoor het beeld van een winkelende vrouw met op de sokkel de inscriptie: opdat wij niet vergeten voor wie wij werken, geschonken door zijn visionaire voorganger. In de geest van Albert heijn wil hij voort. Geen verkeerde strategie.

 

Peter Garstenveld, Distrifood

 

Reageer op dit artikel