artikel

Plastic tasje als winstmaker is een sprookje

Branche & Bedrijf

Plastic tasje als winstmaker is een sprookje

SPIJKENISSE – De reportage van het programma De Rekenkamer, waarin werd beweerd dat supermarkten grof geld verdienen aan plastic tasjes, is bij Albert Heijn-ondernemer Simon Lodder in het verkeerde keelgat geschoten.

Tv-programma De Rekenkamer 
berekende dat plastic tasjes een enorme winst- en margemaker zijn voor supermarkten. Ze zouden er jaarlijks een slordige €47 miljoen winst op maken. Lodder vindt dat het tv-programma de zaak eenzijdig heeft belicht. Hij betwijfelt of de tasjes zo’n winstmaker zijn als wordt beweerd. ‘Ik raak jaarlijks zo’n 18.000 tasjes kwijt doordat ze niet worden afgerekend.’

Vergeten af te rekenen
Lodder neemt het woord diefstal niet in de mond, maar hij raakt dagelijks bijna vijftig plastic tasjes kwijt doordat klanten ze ‘vergeten’ af te rekenen. ‘De caissières zien het niet 
altijd als klanten al dan niet bewust het tasje niet op de band leggen.’ Hij neemt het de 45 caissières niet kwalijk. ‘Ik kan me goed voorstellen dat je in de drukte niet altijd ziet wat er voor de kassa gebeurt. Maar dat neemt niet weg dat we er met z’n 
allen wat scherper op moeten zijn.’

 

Schadepost

Uitgaande van een kostprijs van €0,06 die De Rekenkamer hanteerde, vormen de niet-afgerekende tasjes een directe schadepost van bijna €1100 voor zijn supermarkt. De daardoor veroorzaakte omzetderving bedraagt zelfs zo’n €4500. ‘Ik heb geen flauw idee wat we precies aan de tasjes verdienen. Maar als de getallen van De Rekenkamer kloppen, zie je dat ook zulke kleine 
bedragen aardig aantikken’, zegt Lodder. De vijftig tasjes per dag 
vormen zo’n 16 à 17 procent van de rond 2500 tasjes die er per week uitgaan. Als wordt gesignaleerd dat een klant vergeet een tasje te betalen, spreken de caissières de klanten er op aan. ‘We doen dat op een losse manier. ‘Tasje, mevrouw?’, vragen ze dan.’ De op die wijze gestelde vraag levert nauwelijks conflicten op. ‘De meeste mensen rekenen dan 
gewoon af.’

 

Winkeldiefstal

Dat er zoveel tasjes ‘kwijtraken’, wijt Lodder aan de buurt waarin zijn 
supermarkt is gevestigd. ‘In dit 
gebied is de criminaliteit hoger dan gemiddeld.’ Winkeldiefstal was daardoor in het verleden een groot probleem. ‘Er werd alleen al aan kip en vlees voor €700 per week gestolen. De totale derving door diefstal was een veelvoud.’  Daarom installeerde hij acht jaar geleden detectiepoortjes. Dure producten, zoals bepaalde drogmetica, vlees en likeurtjes krijgen sindsdien een beveiligingsstrip. Derving door diefstal is daardoor flink afgenomen. ‘Die bedraagt nu in totaal zo’n €700 per week. Daar kan ik mee 
leven.’

Speciale trainingen
Ondanks de maatregelen wordt nog vrijwel dagelijks een winkeldief betrapt. Om dat te hanteren heeft een deel van het personeel speciale trainingen gekregen om met (verbale) agressie om te gaan. ‘Dat heeft zo’n €6000 gekost.’ Van diefstal wordt altijd aangifte gedaan. ‘We doen er zo’n driehonderd per jaar, dat kost veel tijd.’ Mede daarom wordt altijd geprobeerd een schadebedrag van €181 op de dader te verhalen. ‘In ongeveer 40 procent van de gevallen wordt dat netjes betaald. Dat dekt iets van de tijd en moeite die het kost om aangifte te doen.’ Het lik-op-stukbeleid zorgt voor een betere sfeer op de winkelvloer. ‘Bepaalde types, die er echt op uit zijn om proletarisch te winkelen, zien we hier niet meer.’

Reageer op dit artikel