blog

Het onlinedilemma

Opinie 6

Het onlinedilemma

Stel je voor dat je gebeten wordt door een grote hond. Waar word je dan liever gebeten? In je arm of in je been? Mijn jonge kinderen leggen mij regelmatig dit soort filosofische vraagstukken voor. Het is telkens een waar dilemma, want ik móet kiezen. Het antwoord ‘Nou, eh… liever geen van beide’ wordt bij ons thuis niet geaccepteerd. En die kindjes kunnen vreselijk vasthoudend zijn!


Hugo Bouman
Hugo Bouman is bedrijfsleider bij Plus Van Reijen in Veldhoven.

In onze branche worden we ook doorlopend geconfronteerd met een dilemma: geven we onze klanten de mogelijkheid om online boodschappen te bestellen, ja of nee? Net als bij die beet van die veel te grote hond, weten we vooraf dat het pijn gaat doen, ongeacht het antwoord dat je geeft. De vraag is alleen wáár het pijn zal doen. In je arm of in je been? En natuurlijk, hoeveel pijn zal het doen? Vrij vertaald naar ons vraagstuk: ben je bereid om (mogelijk) omzet en marktaandeel kwijt te raken aan de concurrent of wil je de onrendabele exploitatie van een websupermarkt aan je broek hebben hangen? En wat mag dat dan kosten?

De supermarkt als concept is ontstaan in Amerika, ergens na de Eerste Wereldoorlog. Het succes van het concept is gebaseerd op een fijne balans tussen aanbod, gemak en zelfbediening in combinatie met lage prijzen. Wanneer je nu zomaar de factor zelfbediening inruilt voor online (= meer gemak) en je doet niets met die lage prijzen, dan klopt de balans niet meer en is het concept niet langer succesvol. Rendement wordt dan immers direct een lastige aangelegenheid. 

‘We zijn actief in een branche waarin het gemiddelde nettorendement ergens tussen de 1,5 en 4 procent ligt’

We zijn actief in een branche waarin het gemiddelde nettorendement ergens tussen de 1,5 en 4 procent ligt, dat is (in procenten) een flinterdunne marge tussen winst en verlies. En dat met ons succesvolle, uitgebalanceerde en doorontwikkelde zelfbedieningsconcept. Hoe vreemd is het dan eigenlijk dat je, nadat je alle kosten in de keten al hebt gemaakt, nog eens een forse kostenpost gaat toevoegen? Dit keer om zelf die net gevulde producten weer uit de schappen te halen, te scannen, in een krat te stoppen en veelal kosteloos thuis te bezorgen in een kek elektrisch bezorgkarretje. Het liefst nog met de expressservice binnen 1,5 uur! 

Hoewel ik uitstekend kan rekenen, heb ik nog niet de moeite genomen om hier een kosten-batenanalyse van te maken. In dit geval schat ik de uitkomst gemakshalve maar even in… En dan heb ik het nog niet over de grote impact die een vlekkeloze online-operatie heeft op je dagelijkse winkeloperatie en hiermee op de aandacht en je dienstverlening voor je ‘fysieke’ klant. (Nog steeds die 96 procent van de markt die gewoon zelf de boodschappen doet en die voor rendabele omzet zorgt.) 

Mogelijk ligt de oplossing dan in het bouwen van een e-dc? Ik wacht de jaarrekening van Picnic over 2018 voorlopig eerst even af. De resultaten over 2016 en 2017 waren eerlijk gezegd niet erg hoopgevend. Een negatief resultaat oplopend tot min €45,5 miljoen bij een omzet van €200 miljoen in 2017, maar je weet nooit… 

Gemiddeld zo’n vijf keer per jaar wordt mij de vraag gesteld of we als supermarkt al aan ‘online’ doen. ‘Nog niet!’, antwoord ik. We studeren intern nog even op een mogelijk verdienmodel en zodra we dat hebben uitgevogeld, dan beginnen we direct. Tot dat moment gun ik mijn concurrent zijn omzet en het bijbehorende verlies.

Reageer op dit artikel