De rekening van duurdere grondstoffen

   

Gerelateerd:

Tarweprijs schiet als raket omhoog

Henkel presteert beter dan verwacht

Koffieprijs naar recordhoogte

Experts waarschuwen er al jaren voor. Door grondstoffentekort zullen producten zonder twijfel duurder worden. Deze week alleen al werd er gewaarschuwd voor een explosieve toename van de prijzen van koffie en tarwe. Vorige week was het de beurt aan de frietaardappel.

Gelijk krijgen

In 2008 leken de experts daar ook gelijk mee te krijgen. De prijzen van voedingsmiddelen en alcoholvrije dranken stegen dat jaar met 5,6 procent. Sindsdien is er echter sprake van een tegenovergestelde trend. Afgelopen jaar namen de prijzen maar toe met 1,1 procent, terwijl in de eerste vijf maanden van dit jaar de prijzen zelfs met meer dan een procent afnamen.

Onder inflatieniveau

Alle cijfers sinds 2008 liggen onder inflatieniveau, wat aangeeft dat levensmiddelen in Nederland relatief alleen maar goedkoper worden. Dat is handig voor de consument, die meer geld in de portemonnee houdt om andere dingen mee te doen. De felle prijsconcurrentie door de supermarkten ligt zonder twijfel aan de basis van deze ontwikkeling. Zij kunnen zich tegenover hun klanten geen forse prijsstijgingen veroorloven. Door hun scherpe onderhandelen lijken de kosten van duurdere grondstoffen te worden afgewenteld op fabrikanten.

Unanieme verbetering

De financiële resultaten van de fabrikanten lijken evenmin te lijden onder duurdere grondstoffen. We zitten midden in het zogenoemde cijferseizoen, waarbij dagelijks een stortvloed aan kwartaalcijfers over ons heen wordt gestort. De voedingsbedrijven komen daar over het algemeen goed uit naar voren, vrijwel unaniem meer winst dan in dezelfde periode afgelopen jaar.

Kosten drukken

Dat heeft ermee te maken dat fabrikanten er tot nu toe goed in zijn geslaagd om de kosten te drukken. Bijvoorbeeld door productie uit te besteden naar goedkopere landen, de productie met minder mensen te doen of te zoeken naar goedkopere ingrediënten. De rekening komt dan dus te liggen bij ontslagen werknemers of de mindere kwaliteit van de producten. Uiteindelijk komt de rekening dan toch op het bord van de consument te liggen.